Ka vindt Oranje een baas

Natuurlijk dacht iedereen dat ik een grapje maakte toen ik zei dat ik voetbal zou gaan kijken in mijn Roy Donders-Juichpak. Surprise! En of ik in mijn knaloranje pak de wedstrijden van vooral Oranje volg. Het is tamelijk warm, maar ik houd het aan. Vooralsnog heeft het geluk gebracht, zo heb ik bedacht. Drie wedstrijden gespeeld, drie gewonnen. Dikke winst.

Voetbal kijk ik vooral met mijn oudste. De Man geeft er niet veel om, en mijn kleinste vindt alleen het lang opblijven interessant. Zijn tijd komt nog wel.

Die hele gekte rondom Oranje doet mijn blogader sidderen. Er gebeurt zoveel, dat ik het nauwelijks kan bijhouden.

Mijn blog voor www.damespraatjes.nl gaat over sissende Spanjaarden, met slagroom spuitende scheidsrechters en glittertjes die in mijn rug prikken.

Lees m zelf maar: http://www.damespraatjes.nl/2014/ka-vindt-oranje-een-baas

Dit is zeker niet mijn laatste blog over het voetbal....

Ka:Oh god! Bijna zomervakantie!

Goh. Wat gaat het toch allemaal snel. Voor ik het goed en wel in de gaten heb, is er al weer een week om. Monter kwam mijn oudste laatst thuis. "Juf Lisa zei net dat we nog maar twee weken naar school gaan en dat het dan vakantie is." Nee. Dat kan niet. Is de maand mei dan nu al klaar en juni al zo'n eind op weg? Ja. Maar dat kan helemaal niet, want we willen dit jaar op vakantie en hebben nog niet eens bedacht waar we naar toe gaan. Oh nee he, alles natuurlijk volgeboekt. Waarom bedenken we niets in januari zoals iedereen dat doet? Waarom twee weken van tevoren?

"Is een vouwwagen niet iets voor ons?", oppert De Man. Een vouwwagen. Een vouwwagen! Ja! Want ik wil niet meer op een rottig luchtbed op de koude grond slapen. Dat deed ik toen ik twintig was. Woest aantrekkelijk, soepel als kauwgom en aan een paar uur slaap voldoende. Nu wil ik slapen. Lang en comfortabel. Maar wel in een ander decor dan thuis. Een vouwwagen. Dat is misschien wel wat. Hoef ik niet in een kant-en-klaar Safaritent. Maar dan hebben we gewoon onze eigen hut. Ja! De Man belt de man die vouwwagens voor een mooie prijs in huis heeft. Deze vouwwagen-man is nu zelf op weg naar Frankrijk, maar donderdag weer terug, schreeuwt ie veel te hard in de telefoon. Prima. Donderdag. Bijna kan ik rustig achterover leunen. Vouwwagen, boenders, kleding en gaan. Op naar vakantie. Heerlijk.

De paniek zakt, terwijl ik vakliteratuur lees. Maar ja, Frankrijk, hoe aanlokkelijk ook, misschien moeten we dat volgend jaar doen.

Meer weten over dat Frankrijk-boek? Lees dan mijn blog: http://www.damespraatjes.nl/2014/ka-leest-kidsproof-kamperen-frankrijk

Ka loomt niet

Deze vrolijke vrienden zijn geloomd door De Man. Sorry? Ja, loomen, een soort punniken maar dan met elastiekjes. Ik kan het niet. Of liever gezegd: ik heb er niet zoveel mee.

Mijn moeder heeft het mijn boenders geleerd. Zij schafte een 'loom' aan en elastiekjes. Mijn oudste kan het erg goed, mijn jongste doet maar wat. Maar de beste loomer bij ons thuis, is De Man. Die kan het echt heel goed. Loomt moeiteloos brede armbandjes en draait zijn hand niet om voor cavia's en schildpadden van elastiek.

Een diepe buiging en blog voor De Man. Lees 'm maar: http://www.damespraatjes.nl/2014/ka-loomt-niet

Ka wordt besproken

Ik haast me naar de sportschool. Ik ben al laat en houd daar niet van. Ik zet mijn fiets tegen een boom, en hol de trappen van de Kijkbuistunnel op. Hijgend kom ik boven. Blijf ik zo wonderlijk vinden. Ik sport me suf, en na het beklimmen van die trappen ben ik steevast buiten adem. Als ik mijn adem onder controle probeer te krijgen, hoor ik ineens: "Ja, hallo. Goedenavond."

Verbaasd kijk ik om me heen. Achter me zitten twee zwervers. Een man en een vrouw. Tussen hen in een overvol winkelwagentje met vage plastic zakken en lappen. "Oh, hallo", antwoord ik een beetje gepikeerd. Waarom zegt die vrouw mij zo nadrukkelijk gedag? Ik loop door en spring niet veel later op mijn spinningfiets, het voorval in de Kijkbuistunnel snel vergetend. Maar dan ga ik weer naar huis. Van verre zie ik ze al zitten. En ruik ik ze. "Nou, echt vrolijk loop je er ook niet bij, hé?" Nou moe. Het moet niet gekker worden. Met haar hand wappert ze van mijn kruin naar mijn tenen. Haar nagels zijn zwart van het vuil. "Moet je nou kijken, allemaal zwart. Ben je depressief ofzo?" Ik? Depressief? Ik kijk naar mezelf. Oh. Ik ben in het zwart gekleed. Alsof zij met haar kaalgeschoren hoofd volle zalen trekt, denk ik grimmig. "Mens, ik heb een super vrolijke tas", wijs ik op mijn knaloranje sporttas. Ze schudt haar hoofd, maar grijnst nu. "Trek morgen maar wat vrolijkers aan", adviseert ze me. Nou ja zeg. Ik kijk om me heen. Ik verwacht dat elk moment Frans Bauer buiten adem van de trappen tevoorschijn komt om mij te zeggen dat ik in Bananensplit zit. Niets is minder waar. Het blijft akelig stil in de Kijkbuistunnel. Ik wens haar en hem een fijne avond. Hij zegt niets. Hij lijkt wel dood, maar ik ga ervan uit dat ie slaapt. "God zegent u", roept ze me na. Dat zou ook voor het eerst zijn, mompel ik.

Niks mis mee, met mijn sporttassie. Ook leuk bij mijn Roy Donders Juichpak!

De volgende dag stier ik de trappen van de Kijkbuistunnel weer op. "Kijk, dat ziet er een stuk beter uit", keurt de zwerfster mijn kleding goed. Mijn god. Zou ze van de modepolitie zijn? Zwijgend steek ik mijn hand op en loop door. Ik heb geen zin in conversaties met vreemden in de Kijkbuistunnel. Ze brabbelt nu tegen andere tunnelgangers.

Als ik terugkom, hoop ik ongezien langs haar heen te glippen. Mis. Ze mompelt iets binnensmonds en kijkt me vragend aan. "Weet je wat dat is? Nee? Moet je thuis even opzoeken." Ik knik en weet nu al dat ik dat toch niet doe. God, wat begint dat mens me op mijn zenuwen te werken. En waarom moet ze mij toch steeds hebben? "De wegen naar Sion treuren, er zijn geen feestgangers meer. Haar poorten liggen verlaten, haar priesters zuchten, haar meisjes zijn bedroefd. En zij zijzelf: bitter is haar lot", predikt ze theatraal. Haar vriend, wordt snurkend wakker. Heeft de tekst ongetwijfeld vaker gehoord.

Ik vertel over duo aan De Man. Dat ik er gek van word. Grijnzend kijkt De Man me aan. "Weet je wat nou zo mooi is? Zij laten zich niet gek maken. Alles wat ze bezitten past in een winkelwagentje. Meer hebben ze niet om zich druk te maken." En dus hebben ze alle tijd om zich met mij te bemoeien. 

Of ze er nog zitten, ik weet het niet. Sinds kort neem ik een andere route naar de sportschool. Het is vreselijk om en ik moet eerder van huis. Het maakt me niks uit. Het is een stuk beter voor mijn humeur.

Meer blogs van mij zijn te lezen op www.damespraatjes.nl 

Ka antwoordt zuchtend

Mijn oudste praat met zijn broertje.

Ik ben een geduldig mens. Dat was ik niet, dat heb ik moeten leren. En heel soms val ik in mijn oude, ongeduldige rol. Sinds ik twee boenders heb, tel ik wat vaker tot tien, haal diep adem en beantwoord hun vragen. En dat zijn er veel. Heel veel.

Van 'waar komt regen vandaan?' tot 'hoeveel tijd hebben we nog?'. Vooral aan de vragen die over tijd en natuur gaan, heb ik een hekel. Weet ik veel. Een buitje is goed voor het stof en als het onweert zijn er twee wolken tegen elkaar aan gebotst. Niet? Nou, ik vind het een mooi antwoord.

Toen ik zwanger van mijn jongste was, barstte mijn oudste van de vragen. Al vrij snel had hij in de gaten dat zijn broertje in mijn buik werd gebakken. En dan zijn zes maanden lang. Dagelijks vroeg hij of zijn broertje al klaar was. Neehee. Hoe lang het dan duurde. Nog zes maanden. Hoe lang is dat dan? Doodmoe werd ik ervan.

Aan dit alles moest ik denken toen ik de Zwangerschaps Aftelkalender voor broertjes/zusjes zag. Ideaal! Wat een uitvinding! Was dat er vijf jaar geleden maar. Hadden mijn oudste boender en ik samen kunnen aftellen.

Wat ook een toestand is, zijn afstanden. Hoe lang duurt het voordat we bij opa in Wassenaar zijn?

Zucht...

Lees mijn blog maar: http://www.damespraatjes.nl/2014/ka-antwoord-zuchtend-blog-zwangerschaps-aftelkalender-voor-kinderen

Voor mij te laat, maar ik weet het zeker: deze aftelkalender gaat het leven van zwangere moeders zoveel aangenamer maken...

Ka helpt bij de Avondvierdaagse

En na afloop masseer ik de poezelige voetjes van mijn oudste...

Ik heb het verdrongen. Weggestopt in de krochten van mijn hersenen. Maar deze week komen de herinneringen weer keihard tevoorschijn. De Avondvierdaagse. Wandelen. Vier dagen lang. Zingen. In de zeikregen. Komkommer eten. Een bosje duizendschoon van mijn moeder. Ik deed het. Maar of ik het nou leuk vond? Mwoah. Mijn oudste heeft de leeftijd bereikt dat hij mee mag doen. Even hoopte ik dat ie de wandelbeker aan hem voorbij zou laten gaan, maar niets is minder waar. Hij wilde meedoen. Prima. Maar niet met mij. Dus moet De Man wandelen.

Aan de vooravond van de avondvierdaagse werd ik wat paniekerig. Wat moest ik mijn oudste meegeven voor onderweg? Hij had het er maar over dat ie een citroen met pepermunt wilde hebben. Bij de gedachte alleen al vloog het glazuur van mijn tanden. Ik informeerde bij de juf. Een komkommertje en een snoepje was prima. Ik haalde opgelucht adem. Niets citroen. Ik vroeg mijn kleinste of hij wilde helpen met het verzorgen van de drank. Hij straalde.

Twee dagen hebben we nu gehad. En ik ben moe. Bekaf. Van dat ontwrichte leven. Door een wandelfestijn…

Maar er zijn mensen die het nog slechter hebben…

Lees mijn blog maar www.damespraatjes.nl/2014/ka-helpt-bij-de-avondvierdaagse

Ka is een papiertijger

Echt een supergave familyplanner!

Ja, allemaal leuk en aardig die moderne techniek, maar voor mij gaat er niets boven een agenda. Niks met mijn te dikke vingers een afspraak op dat veel te kleine toetsenbordje van mijn smartphone intikken, nee, met sierlijke letters in mijn agenda schrijven. Waar ik ook stickers in kan plakken. En bonnetjes tussen kan bewaren. Niet dat het er toe doet, maar toch.

De Man denkt daar heel anders over. Als hij al een afspraak ergens wil noteren, dan zeker niet op een papieren kalender. Ik zweer erbij. Ik zit daar toch maar een beetje te niksen op die wcpot, kan ik beter even de planning doorlopen.

De Kidsproof Familyplanner is een goeie. Overzichtelijk en je hebt ruimte om de afspraken van zes personen in te vullen. En achterin, oh heerlijk!, een vel vol stickertjes. Leuke stickertjes.

Ik dacht: welja, daar ga ik over bloggen. En wat denk je wat? Jij kunt ook zo'n kalender winnen. Moet je even meedoen aan de actie. Kijk maar snel op www.damespraatjes.nl/2014/ka-een-papiertijger

Zeg nou zelf, dit zijn toch geweldige stickers?!