Ka valt af bij Health Works Fitness

Dit is Ratna. Zij speelt de komende tijd een belangrijke rol in mijn leven.

Och och. Dat gewicht, dat gewicht. Ik ben altijd al een stevig kind geweest. 'Gezellig' werd dat vroeger genoemd. "He, doe niet zo ongezellig, stamp nou maar gewoon lekker een moorkop naar binnen. Ik word maar een keer 53", kirde mijn tante dan op haar verjaardag terwijl ze een schaal vol zalige moorkoppen onder mijn neus hield. Omdat ik niet ongezellig wilde doen, ging ik het gevecht met de moorkop aan. Heerlijk.

Nou ja goed. En nu ben ik 42. Tien jaar geleden stopte ik met roken. Kwam een best vrachtje aan. Vervolgens kreeg ik twee kinderen. Kwam er nog zo'n vracht bij. Het werd te veel Ka. Mijn knieën gingen zeer doen. Alles zat me net ff te strak. Dit kon zo niet langer. Ik moest wat doen. Ik klopte aan bij een diëtiste. Beste besluit ever. In vier jaar tijd verloor ik 20 kilo. Vorig jaar namen we afscheid, de diëtiste en ik. En ik houd het redelijk vol omdat ik zo'n plezier in sporten heb.

Ik sport bij Health Works Fitness op het Mediapark en heb het zo naar mijn zin. Lekker bodypumpen, snoeihard spinnen.

Ik vond het mooi geweest. Ik moest echt even pas op de plaats maken wat gewicht betreft. En daar ben ik nu druk mee. Hoe? Lees maar:

http://www.damespraatjes.nl/2014/ka-valt-af-deel-1

Ka eet geen krekels

Aaaarrggghhh. Een krekel. Gadverdamme.
Toch liggen ze binnenkort in de schappen van de Jumbo. Foto: Bob Brekelmans

Ik woon vlakbij een C1000. Niet helemaal mijn winkel wat gezelligheid betreft, maar wel wat brood en aanbiedingen betreft. Het lekkerste brood kwam bij de C1000 vandaan. Sinds anderhalve week is de C1000 dicht, en wordt sindsdien zo ongeveer dag en nacht bevolkt door werklui. Zij toveren de super om in een Jumbo. Ook niet helemaal mijn winkel. Al was het alleen maar omdat ik niet van de kleur geel houd. In combinatie met zwart doet het me denken aan een bij en daar zit ik ook niet op te wachten. En dan ben ik gelijk bij het onderwerp waar ik naar toe wil: insecten.

Want vanaf volgend jaar legt Jumbo insecten in de schappen. Wasmotlarven, meelwormen en buffalowormen, gaan hopsa, in de verkoop. Ik gruwel daar van. Dan kan er enorm veel eiwitten in die kleine crispy larven zitten, dat zit in een ei of bakje magere kwark ook. Gadverdamme. Het geluid van zo'n krakend karkasje van een wasmotlarf.... Nee. 

Als de Jumbo bij mij om de hoek over een kleine week opengaat, houd ik de insectenschappen nauwlettend in de gaten. Stel dat we zo'n vlotte Jumbo hebben die niet kan wachten tot begin volgend jaar en die larven vast in de winkel gooit. Vrees dat ik mijn brood en aanbiedingen bij een andere super moet gaan halen....

Er zijn overigens nog meer voedingsmiddelen die ik niet naar binnen kan krijgen zonder te kokhalzen. Kaas is er een van. Zo werd ik jaren terug zo ongeveer een Frans restaurant uitgezet. Benieuwd waarom? 

Lees maar: http://www.damespraatjes.nl/2014/ka-eet-geen-krekels

Ka wordt geen honderd

Nooit ging ze deur uit zonder een mooi hoedje, die oma van me. 

Dit oude mensje is niet mijn buuf, nee, op de foto zie je mijn oma. Frida Westphal, geboren in Duitsland. Gestaalde kader dus, die oma van me. Meer dan tien jaar geleden is ze overleden, ze werd 93. Ja. 93! En in goede gezondheid. Toen ze na een val in een zorgcentrum, dat toen nog gewoon verzorgingstehuis werd genoemd, terechtkwam, baalde ze als een stekker. Wat moest zij in godsnaam tussen al die oude mensen? Haar aan haar verstand peuteren dat haar leeftijd toch ook al met een 9 begon was zinloos

Zelf was ze ervan overtuigd dat ze 95 werd. Dat had namelijk een zigeunerin haar voorspeld. En mijn oma geloofde dat, net zoals ze de verhalen in de Prive, Weekend en Story geloofde. Ik was ervan overtuigd dat ze 100 werd. Leek me geweldig als de burgemeester langskwam op haar feestje en meeliep in de bejaardenpolonaise. Helaas. Vlak voor haar 94ste verjaardag blies ze haar laatste adem uit.

In de krant las ik deze week dat er steeds meer mensen 100 worden. Het komt er op neer dat het helemaal niet meer zo bijzonder is. Nou eh, ik weet het niet, maar ik kijk er niet echt naar uit om een eeuw op deze aardkloot te dartelen. Waarom niet?

Lees zelf maar:http://www.damespraatjes.nl/2014/ka-wordt-geen-100

Ka neemt een Dondersshot

Dondersshot. Feest!

Mijn held Roy Donders heeft weer wat nieuws: Dondersshot. Een likeurtje. Of nou ja, likeurtje, het is een cream likeur op basis van aardbei en room met een vleugje wodka, zo zegt fabrikant Flugel. "Dondersshot is de shot bij uitstek voor een verjaardagsfeestje, een gezellige avond in de kroeg of thuis op de bank met een stel vrienden", vindt Flugel. Ik vind het vooral leuk dat de koning van de huispakken dit heeft bedacht. En dat het dan ook daadwerkelijk op de markt komt. Cool.

Ik ben niet zo van de likeurtjes. Sowieso ben ik geen drankorgel. Maar toen mijn hoofdredacteur mij vroeg Dondersshot te testen, was ik zeker niet de beroerdste. Goddelijk drankje. Het deed mij denken aan vanille jenever. Niet dat het daar op lijkt, maar dat was zo'n drankje dat mijn beste vriend en ik altijd als afsluiter van een avondje hoeren en snoeren namen. En steevast werden we daar misselijk van. En hielden we er een megakater aan over.

Ik kan me voorstellen dat Dondersshot net zo'n afzakkertje kan worden. Het is superlekker. Lekker zoet, lekker romig. Maar ook 14,5% alcohol. Voor feesten en partijen prima te doen.

Goed. Ik heb het getest. Lees maar: http://www.damespraatjes.nl/2014/ka-neemt-een-dondersshot-met-winactie


En oh jah: je kunt zo'n fles winnen! Kijk maar even op www.damespraatjes.nl Meedoen dus!!!

Ka slacht een pompoen

Hulde voor de pompoenscarver!

Herfst! Heerlijk. Ik ben geboren in de herfst en heb het gevoel dat ik meer met de herfst heb dan met de andere seizoenen. Nergens op gebaseerd, gewoon een gevoel. Hoewel ik intens geniet van de eindeloze zomeravonden en vooral dat je dan s avonds nog van alles kunt doen, vind ik de opmaat naar de winter ook leuk. Om zes uur is het donker. Huishoudelijke klussen kun je dan slecht zien, pure overmacht, jammer dan. In de zomer pak ik diezelfde huishoudelijke klussen nog wel na zessen op.

De kleuren van de herfst vind ik mooi. Het eten ook. Slome stoofschotels. Wild met cranberrycompote. Je eet het niet in de zomer he? Nog zo'n mooie: pompoen. Heerlijk. Pompoensoep. Dit jaar nam ik me voor om zelf pompoensoep te maken. Tijdens de rit naar de boerderij van Hans uit Haarzuilens, zagen we bij een andere boer een kist vol pompoenen. De prijzen waren van het krijtbord geregend door de snoeiharde regen, dus ik gooide een handje kleingeld in het potje naast de pompoenen.

Een week stonden de oranje vruchten op mijn aanrecht. We moesten even aan elkaar wennen, zeg maar. Toen kwam de dag dat ik ze moest slachten voor de soep. Wat een klus! Wat zijn die vruchten hard zeg! Het is me gelukt. Maar vraag niet hoe.

Lees dat zelf maar: http://www.damespraatjes.nl/2014/ka-slacht-een-pompoen

Ka heeft geen tattoo

Wat? Hebben die twee al tatoeages?!

Ik heb het wel eens vaker gezegd: een van mijn betere vriendinnen en ik hebben een rauw randje zoals we dat zelf noemen. We zien er keurig uit, maar ondertussen vinden we Anthony Kiedis van de Red Hot Chili Peppers wel een heel leuke man. Ondanks dat ie met Henk Schiffmacher, ook al zo'n geweldige kerel, door Borneo zwierf en er zwaar doorheen zat zonder verdovende middelen. En ondanks zijn coole tatoeages. Of misschien wel: dankzij die coole tatoeages.

Vroeger had ik een scharrel met tatoeages op zijn arm. Van die jaren-vijftig-vrouwen. Gewoon klats, op zijn onderarm. Geweldig vond ik dat. Ik benadruk dat dat de tijd was dat tatoeages helemaal niet in waren. Tegenwoordig is het vreemd als je er geen hebt. In het zwembad kijk ik mijn ogen uit. Wat ik niet allemaal voorbij zie komen.... duizelingwekkend. Sommige hebben ware kunstwerken op hun lijf. Maar het merendeel loopt met troep.

Of ik nooit heb overwogen er eentje te nemen? Jazeker wel. Maar waarom niet gedaan dan? Nou omdat.... Lees maar: http://www.damespraatjes.nl/2014/ka-heeft-geen-tatoeage

Ka graaft een kuil

In plaats van rustig een boek te lezen,
sta ik te scheppen als een zot in de speeltuin. 

Ik heb nog maar net mijn ogen open als mijn boenders de hamvraag van de dag stellen: “Wat gaan we doen vandaag?” Geen idee. Eerst ga ik lekker twee uur sporten, een bammetje eten en daarna zien we wel. Daar nemen zowel mijn oudste als mijn jongste geen genoegen mee. “We kunnen naar de grote speeltuin gaan?”, opper ik. Mijn oudste schudt zijn hoofd. “En dan ga jij zeker die container langs de weg weer leeg trekken?” Ik grijns. En denk aan vorige week. Toen we naar de grote speeltuin gingen en ik hard op mijn rem trapte toen ik voor het huis op een chique laan een container zag staan. Vol verse en prachtige afgedankte spullen. Een tennisracket, een glazen vaas met zilveren voet, een vogelvoederbak en veel meer. Ik stapelde alles op in de achterbak. Geen idee of mannen van 5 en 7 zich al schamen voor hun moeder, maar ik kan me voorstellen dat dit zo’n moment zou kunnen zijn.

Niet naar de grote speeltuin. Dan naar de speeltuin om de hoek? Mijn mannen veren op en juichen. Voor mij wel zo rustig. Na het sporten gaan we. “De laatste keer dat ie op zondag open is, mevrouwtje”, knipoogt de immer vriendelijke vrijwilliger. Ik besluit extra te genieten. Zoek een bankje in de zon, pak mijn boek uit mijn tas. Mijn boenders hoor ik joelen.

Mijn jongste heeft al snel vriendjes gespot, een tweeling uit zijn klas. Wat een perfecte middag. Iedereen blij. Toch? Nee natuurlijk niet.

Mijn oudste trekt met een verhit hoofd aan mijn arm. Een van de tweeling, ‘geen idee welke mam, want ik houd ze nooit uit elkaar’, heeft de rode linker Crocs van mijn kleinste begraven. En nu kunnen ze m niet meer vinden. Dat lijkt mij sterk. Het zijn dan wel geen padvinders, maar een Crocs uit het zand vissen moet toch ook zonder dubbele knoop-diploma te doen zijn. Ik haal mijn schouders op, lees verder. Niet veel later staat mijn kleinste naast me te hyperen. Ik stuur m terug en zeg hem dat ie moet graven. Er zit tenslotte een kwart Duitse genen in die twee boenders.

Mijn kleinste schept alsof zijn leven ervan af hangt.

De tweeling heeft de speeltuin verlaten, ik breng mijn theekopje terug en roep mijn boenders. De kleinste graaft met een geel strandschepje, mijn oudste geeft aanwijzingen. Ik zie de ontreddering. Ik denk: dat los ik wel even op. Maar ik kan die schoen ook niet vinden. Ik loop naar die immer vriendelijke vrijwilliger en vraag hem een schep. Als een zot sta ik te graven. Inmiddels heb ik een formaat van een massagraf gegraven, maar geen Crocs te bekennen. Ik word nijdig. Hoe kan dat nou? Driftig schep ik door. Bijna wil ik het opgeven, maar als ik het trillipje van mijn kleinste zie, besluit ik nog op één plek te scheppen. Mijn hart maakt een sprongetje als ik het rode hielbandje zie. Mijn oudste juicht, mijn kleinste pinkt een traantje weg en de immer vrijwilliger is achter me gaan staan. “Zorgt u er wel voor dat het gat ook weer netjes dicht wordt geschept.”

Ja! Daar is de Crocs!

Terwijl mijn boenders lamlendig over de zitting van de schommel hangen, de laatste bezoekers de speeltuin hebben verlaten, het inmiddels al donker wordt, sta ik zwaar geïrriteerd een gat dicht te scheppen. “Zo zie je maar mam, op zo’n laatste dag gebeurt altijd wat speciaals”, houdt mijn oudste de moed erin. Als ik op mijn fiets stap, weet ik dat het morgen een zware dag wordt wat spierpijn betreft. Op het programma staat dan het zwembad. Kan nooit veel erger worden dan het opduiken van een Crocs. Hoe moeilijk kan het zijn?